Terwijl het Belgische leger onder koninklijk toezicht in Brussel paradeert, en de tricolore vlaggen van het Belgische koninkrijk door de wind wapperen, gedenken wij de slachtoffers van het koninkrijk.
Deze feestdag herdenkt de kroning van Leopold I van Saksen-Coburg en Gotha, tot koning der Belgen.
Wij herinneren de voorafgaande Belgische Revolutie, een gewapende nationale opstand die ontsprong uit de economische crisis van de kapitalistische industrialisering. Het proletariaat van de Zuidelijke Nederlanden had uit zijn werkeloosheid, armoede en honger een strijd gevoerd tegen het kapitaal, maar door het tekort aan proletarische organisatie en klassenbewustzijn belandde de politieke leiding bij de burgerij.
Wij herdenken 26 en 27 september 1830, toen in de bloedige septemberdagen de eerste revolutionaire regering van België tot stand kwam!
Hoewel het volk een strijd had gevoerd tegen het Verenigde Koninkrijk der Nederlanden, koos het nieuwe onafhankelijke bestuur, bestaand uit industriëlen, intellectuelen, adel en klerikale top, om opnieuw een koninkrijk te stichten. Nadat velen het aanbod weigerden, werd voormalig veldmaarschalk van het Tsaristische leger, echtgenoot van de Britse kroonprinses, Leopold I uiteindelijk koning.
Bijna twee eeuwen later geeft onze huidige koning Filip zijn jaarlijkse toespraak om ons een fijne nationale feestdag toe te wensen. Dit jaar vraagt hij aan alle betrokken krachten in het onderwijs (stakende leerkrachten, protesterende scholieren, de besparende regering) tot rust en onderling respect te komen, om samen te werken voor een samenhangende maatschappij. Deze maatschappij komt tot uiting in een groot en duur défile die op de nationale feestdag plaatsvindt in Brussel. Waar de koning en het volk naar de nieuwste militaire aankopen komen kijken in een grote parade.
Het burgerlijk systeem is niet samenhangend; het barst van de tegenstellingen, van competitie en van strijd. Ons koninkrijk heeft nooit iets anders te bieden gehad; alle verworvenheden waar wij trots op mogen zijn, heeft de arbeidersklasse uit haar georganiseerde verzet gewonnen. België kent een rijke geschiedenis van arbeidersstrijd. Ondanks dodelijke repressie slaagde men erin het stemrecht, kortere werkdagen en een zeker inkomen af te dwingen. Ondanks dat velen in crisistijden de revolutie en de verworvenheden van de Belgische arbeidersstrijd hebben aangevallen, onder de vlaggen van nazi-collaboratie, Dietsland (Groot-Nederland) en een fascistisch Vlaanderen.
Dit terwijl de Belgische burgerij onder het schild van Saksen-Coburg en Gotha landen heeft geplunderd en de internationale arbeidersklasse heeft onderdrukt.
Op deze nationale feestdag herdenken wij daarom:
- De 10 miljoen Congolezen die onder leiding van Leopold II stierven voor de winsten van Belgisch kapitaal. Patrice Lumumba en allen die werden gemarteld en vermoord, strijdend voor volkerenvrijheid en zelfbeschikking.
- De slachtoffers van het Belgisch imperialisme. Zij die onder leiding van Albert I de dood werden ingestuurd in de Eerste Wereldoorlog. De slachtoffers van nazi Duitsland nadat Leopold III tegen de wil van het volk onvoorwaardelijk capituleerde en het land ontvluchtte. De talloze slachtoffers van de Belgische deelname aan de Koreaanse Oorlog en de vele volgende NAVO-interventies.
- De arbeiders, republikeinen, socialisten en communisten die door staatsrepressie en fascistische groepen gemarteld en vermoord werden. In het bijzonder Julien Lahaut, wiens dood wij op 16 augustus om 15u op de Begraafplaats van Biens Communaux in Seraing zullen herdenken.
De Belgische Revolutie was een rechtvaardige en vooruitstrevende strijd van een nog onderontwikkelde arbeidersbeweging. De revolutie werd door de burgerlijke leiding niet tot een volwaardig einde gebracht, enkel een georganiseerde revolutionaire arbeidersbeweging kan van dit kapitalistische koninkrijk een republiek voor en door de arbeidersklasse maken.
Dit systeem heeft ons niets meer te bieden.
Leve de republiek!