De burgerij bespreekt hun boekhouding: de begrotingsgesprekken
Na het zomerreces gaan op 21 september de begrotingsgesprekken officieel van start. Alle partijen van links tot rechts en zelfs de leiding van de vakbonden zijn het eens dat het “begrotingsprobleem” opgelost moet worden. De ongeneesbaar zieke boom van het kapitalisme moet nog maar eens gesnoeid worden.
“Snoei aan de top, zij hebben zonlicht te veel!”.
“Snoei in het midden, daar merk je het minst van!”.
“Snoei alles onderaan, laat de top groeien!”
Binnen dit kader vechten ze onder elkaar uit welke takken er als eerst gesnoeid moeten worden. Maar wat is de werkelijke oorzaak en hoe zijn we hier beland? Met welk doel willen ze werkelijk snoeien en wie zal daarvoor opdraaien?
Het gat in de begroting en de uitgaven van het kapitaal.
Onze slechte economische situatie, voornamelijk de daling van de sociale bijdragen, de stagnerende groei, de stijgende uitgaven voor pensioenen en de oneindige cadeaus voor de bedrijven, wegen zwaar op de begroting.
De regering stelt dat er tegen 2029 ongeveer 10 miljard euro moet worden gevonden. Niet voor onze huishoudens, ons dagelijks brood of onze energierekeningen, maar voor de bedrijven en militarisering.
Hoe onze overheid aan een begrotingstekort die oploopt tot 35 miljard (5% bbp) en een overheidsschuld van 108% komt wordt duidelijk. Terwijl de werkende klasse moet overleven door hun arbeid te verkopen geven opeenvolgende regeringen miljarden euro’s cadeau aan de bedrijven, banken en het militair industrieel complex.
Om in 2008 de banken te redden pompte de regering Leterme I (met christendemocraten, liberalen en sociaaldemocraten) 20 miljard in de sector. Daarvoor ging de regering hoge leningen aan die de staatsschuld nog voor vele jaren deed stijgen.
De bedrijven krijgen per jaar meer dan 25 miljard euro aan directe steun, zelfs meer dan 50 miljard wanneer we de indirecte steun (kostenverlagingen etc.) meerekenen.
Gezien ons land ook lid is van de NAVO, bepaald onze regering tenslotte om de uitgaven aan militarisering tot 3,5% van het bbp te verhogen. Dit kost jaarlijks 12 miljard euro extra, of 23 miljard euro in totaal.
Opeenvolgende Belgische regeringen besparen al decennia op de inkomsten van de staat voor de winst van de bedrijven. In naam van de competitiviteit werd de vennootschapsbelasting verlaagd van 48% naar 25%, wat ons meer dan 20 miljard euro per jaar kost, en waardoor veel bedrijven door de status van een “vennootschap” minder belastingen moeten betalen. De patronale bijdragen worden al sinds 1981 verlaagd als gevolg van de oliecrisis van 1973, wat groeide tot een verlies van meer dan 25 miljard per jaar voor de sociale zekerheid.
Wie betaalt de prijs?
Zo wordt het duidelijk dat het begrotingstekort en de torenhoge schulden niet veroorzaakt zijn door de werkende klasse, maar door de kapitalisten, de banken en de burgerlijke staat, terwijl de winsten in hun zakken vloeiden.
Laten we ons dus niet bezighouden met de boekhouding van de burgerij en de terugbetaling van hun schulden. Ons punt is duidelijk, de werkende klasse mag geen cent betalen.
Opnieuw staan we voor een periode van stagflatie, opnieuw proberen opeenvolgende regeringen van allerlei kleuren en partijen het probleem “op te lossen” met besparingen op de gezondheidszorg, de sociale zekerheid, werkeloosheidsuitkeringen, pensioenen, het onderwijs en de openbare diensten.
Ook nu doen zij dezelfde voorstellen om ons te doen betalen voor de schulden die zij hebben veroorzaakt.
Welke voorstellen liggen op tafel?
Nadat N-VA burgemeester Els van Doesburg zei dat we meer kinderen moesten maken stelt de CD&V voor om te besparen op de kinderbijslag. CD&V wilt de ouderen niet raken maar de toekomst van jeugd kan wel op bespaard worden, ook willen zij een indexsprong voor werklozen.
De N-VA wilt de BTW verhogen van 21% naar 22% en de tarieven van 6% en 12% zouden geharmoniseerd worden tot 9%. Deze asociale maatregel zou echter enkel de consumptie belasten en het leven nog duurder maken, dit is een maatregel dat de werkende klasse zelfs met loonsverhoging niet mag accepteren.
Daarnaast worden er nog oplossingen voorgesteld zoals de besparingen op de pensioenen en gezondheidszorg. Ook een limiet op de tewerkstelling bij de overheid en zelfs het belasten van de mutualiteiten en onze vakbonden wordt voorgesteld.
De N-VA wilt opnieuw een staatshervorming bespreken, de Vlaams nationalisten zien de hogere schulden in Brussel en Wallonië en de verplichte steun van de federale regering aan de gewesten en wensen het land verder te splitsen om kosten te sparen.
De linkse partijen bieden geen alternatief, allen zijn ze akkoord dat er bespaard moet worden om de begroting van de burgerij op orde te stellen. Enkel hun methoden zijn anders. Terwijl Vooruit uit angst geen verzet biedt op de maatregelen stellen de Groenen, de PS en de PVDA allerlei hervormingen voor zoals rijkentaksen.
Toch stellen ook zij zich geen vragen bij de tientallen miljarden aan besparingen op de staatsinkomsten of bij de miljardencadeaus voor de bedrijven en banken. Met enkel een belasting op de rijken laten zij de besparingen en loonsvermindering uit het verleden buiten schot.
Als men afstand zou durven nemen van de logica van wat realistisch is voor het kapitalisme, dan zou jaarlijks meer dan 107 miljard euro voor het rapen liggen om onze economie nieuw leven in te blazen. Er is dus geen sprake meer van een tekort om op te lossen, maar een overschot die kan gaan naar onze noden.
| Maatregel | Opbrengst |
|---|---|
| Steun aan bedrijven schrappen | 50 miljard euro |
| Militarisering terugdraaien | 12 miljard euro |
| Vennootschapsbelasting terug op 48% | 20+ miljard euro |
| Herstelling patronale bijdragen | 25+ miljard euro |
| Totaal | 107+ miljard euro |
Hun akkoord, niet de onze.
In elk geval kunnen we een akkoord verwachten die een frontale aanval aangaat tegen de werkende klasse. Het kapitaal zal elke mogelijke cent proberen halen uit de zakken van de werkende klasse, diens werkelozen, zieken, ouderen en jongeren.
De mainstream en oppositiepartijen kunnen geen oplossingen vinden buiten het kapitalisme, de EU dwingt ons land ertoe het Belgisch kapitalisme op orde te stellen. Zij pleitten binnen het Europees imperialistische kapitalisme voor welvaart, wat opnieuw ten kostte zal zijn van delen van de werkende klasse, in het binnen en buitenland.
De defensieve strijd van de vakbonden moet omgezet worden tot een offensieve strijd die onze sociale zekerheid kan beschermen, terugwinnen wat we verloren zijn en nieuwe overwinningen kan behalen. Doorheen het land, gewesten en sectoren samen, met de werkende klasse van heel Europa.
De stakingsbeweging mag niet afhankelijk zijn van onderhandelingen met zij die ons willen stropen. Binnen de vakbeweging moeten we het budgettaire debat overstijgen en niet enkel strijd voeren tegen de huidige regering. De strijd moet gevoerd worden vanuit de werkplaatsen, voor onze dagelijkse eisen op de werkvloeren en tegen het verrotte systeem die ons dagelijks uitbuit. Zolang onze samenleving in handen is van kapitalisten en banken, zonder de economie rationeel te plannen volgens onze noden, is een gezonde begroting in dienst van de werkende klasse onmogelijk.
Niet morrellen binnen de marges. Betaal niet hun kosten uit het verleden, strijd voor je toekomst, voor het socialisme-communisme!
- Centraal Comité van de JCB