Men denkt bij militarisering vanzelfsprekend aan voorbereiding op oorlog en toenemende vijandigheid tegenover andere landen. Toch gaat het steeds gepaard met privatisering, deregulatie en ideologische controle in het belang van monopolie en financieel kapitaal. Het is dus meer dan een staat die zich voorbereidt op oorlog, het is constant proces van binnen- en buitenlandse uitdrukking van imperialistische macht.
De ideologische propaganda baseert zich op fabeltjes; enerzijds toont met het sterke Europa, anderzijds doet men alsof Xi en Putin ieder moment Belgische gehuchten kunnen aanvallen. In het nieuws, in het onderwijs, in oorlogsfilms en games beeldt men onze klassenbroeders van andere landen af als onbeschaafd, als vijand voor onze beschaving. Onze werkelijke vijand is de burgerij, en in de eerste de binnenlandse burgerij die bevolkingswoede inzet tegen de werkers en heersers van andere landen. Doorheen de geschiedenis hebben ze de werkende klasse steeds afgeleid en verdeeld door ons bang te maken voor mensen van kleur, communisten, homoseksuelen en tegenwoordig voor migranten, trans- en queerpersonen.
In het binnenland gaat militarisering van de maatschappij gepaard met de uitbreiding van het leger en toenemende politiemacht. Door lobbyen steken de bazen van de wapenindustrie, de staalindustrie en hun politici het geld in hun zakken en hun kop in het zand voor de toenemende milieuvervuiling. Om nieuwe militaire speeltjes met de nieuwste technologie te financieren, bespaart men op onze sociale zekerheid; ons onderwijs, onze gezondheidszorg, de openbare diensten…
Dus terwijl de gevechtsvliegtuigen duizenden liters kerosine verspillen tijdens oefeningen, moeten werkers onder steeds slechtere omstandigheden werken om met moeite onderdak en voedsel te kunnen betalen. De dalende levenskwaliteit en toenemende vervreemding zorgen voor een nieuwe generatie aan uitzichtloze jongeren en arbeiders. Zij worden de soldaten en loonslaven van morgen, zij worden de daklozen van morgen die worden weggejaagd uit het straatbeeld door gemilitariseerde politie. Evenzeer worden zij de stakers en revolutionairen van morgen die door de gemilitariseerde staat gestraft zullen worden voor hun verzet.
De normalisatie van militarisering onder jongere generaties is in volle gang gezet voor de rekruteringscampagne van Theo Francken. Het is een voortzetting en intensivering van het militariseringsbeleid van vorige regeringen, en slechts een onderdeel van de toenemende militarisering in alle NAVO-landen.
De heersende klasse heeft geen antwoorden op de eindeloze crisissen; zij zetten hun politiek voort in oorlogen, waarbij de internationale werkende klasse de vleesmolen wordt ingedraaid. Overal groeit de ongelijkheid en wordt de uitbuiting steeds zwaarder en intensiever. Terwijl de spanningen in het buitenland oplopen, neemt ook binnenlandse onderdrukking toe, zo wordt het leven voor migranten, daklozen, activisten en vakbondsmilitanten steeds gevaarlijker.
In de VS slaat ICE steeds harder toe, ook in de EU worden Frontex, inlichtingendiensten, politie en zelfs spoorwegpersoneel steeds harder ingezet tegen migranten. De fascistische partijen en groepen als Vlaams Belang pleiten voor de creatie van een “illegalenpolitie”, een fascistisch huurlingenkorps in dienst van de staat.
Militarisering is een self-fulfilling prophecy; oorlog wordt een noodzaak omdat de productie een afzetmarkt moet hebben om groeiende winsten waar te maken. De VS zet zijn oorlogsproductie in tegen Venezuela, Palestina en Rusland, anderzijds zet Rusland zijn oorlogsproductie in tegen Oekraïne. Met deze wapens vernietigt men productiemiddelen en maakt men ruimte voor nieuwe; zo wordt een oorlogsgebied uiteindelijk een nieuwe markt voor superwinsten. Toenemende investeringen en de verspilling van materialen bij intense legertraining zorgen ook voor een afzetmarkt, zo worden de noden van het kapitaal ook in tijden van “vrede” vervult.
We moeten manieren vinden om de bevolking duidelijk te maken dat niets voor altijd is. De rechten en sociale hervormingen waar de arbeidersbeweging voor gestreden staan niet in steen gegrift. Slechts de klassenstrijd is van alle tijden, enkel deze kan een eind maken aan het imperialisme en de militarisering. De tijd van sociaal overleg is voorbij, nu is het tijd voor socialisme of barbarij.