- Verklaring van de Internationale Commissie van de JCB
Na de aankondiging van Hamas dat het haar bestuur over Gaza zou overlaten aan Trumps Nationaal Comité voor de Administratie van Gaza (NCAG), kondigde minister van buitenlandse zaken Maxime Prévot aan dat hij de beslissing voor de erkenning van Palestina zou voorbereiden. Sindsdien heeft de ministerraad plaatsgenomen en lijkt de beslissing opnieuw uitgesteld. Les Engagés, CD&V en Vooruit willen de beslissing afmaken, N-VA en MR zijn geen voorstanders. Op cynische wijze sprak Bouchez zich zelfs uit: “Palestina? De Belgische regering heeft veel grotere problemen.”
Momenteel lijkt de regering tevreden met een verbod op de invoer van goederen uit illegale nederzettingen op Palestijns grondgebied. Het is echter algemene kennis dat zo’n verbod weinig effect zal hebben. Goederen uit de bezette Golanhoogten in Syrië worden niet verboden, bijvoorbeeld. Ondanks de grote aankondiging van Bart de Wever op de VN-raad in september 2025 lijkt een erkenning van Palestina nog ver weg.
Zou de Belgische staat Palestina toch effectief erkennen, zou dit een positieve stap zijn. Communisten hebben al jarenlang de erkenning van een Palestijnse staat geëist, wat vandaag nog een aantal Europese regeringen niet gedaan hebben. Ook gedeeltelijke overwinningen kunnen positief zijn, maar het lijkt erop dat van deze gedeeltelijke overwinning nog geen sprake is.
De JCB identificeert ook een aantal problemen met de posities van de verschillende partijen in de regering. Ten allereerste eisen de partijen het einde van Hamas’ bestuur over Gaza. Dit zou het bestuur van Gaza aan Trumps NCAG overlaten. Voor de regering is een erkenning van Palestina dus alleen mogelijk voor een marionettenstaat in Gaza naast de al bestaande collaborateursstaat in de Westelijke Jordaanoever. Sinds de capitulatie van de PLO per de Oslo-akkoorden was Hamas de meest robuuste politieke organisatie die reëel verzet bood tegen de bezetter. Hoewel het een burgerlijke organisatie is die ook gekeerd is tegen de werkende klasse van Palestina, zou het einde van haar verzet een stap terug zijn, niet een stap naar voren. De overgave van het verzet eisen betekent het eisen van het einde van de strijd voor Palestijnse zelfbeschikking.
Het is al te duidelijk dat Prévot en zijn collega’s een marionettenstaat verkiezen boven een onafhankelijke Palestijnse staat. Een marionettenstaat in Gaza zou een nog verdere onderdrukking betekenen van de Palestijnse werkende bevolking, een nog meer vernederend bestaan onder een staat beheerst door Amerikaanse kapitalisten en hun bondgenoten. Ondanks beloftes over de reconstructie van Gaza lijkt het dat geen enkele dollar van president Trumps beloofde 17 miljard zijn weg zal vinden naar Gaza. Indien reconstructieplannen toch in werking komen, kunnen we weinig anders verwachten dan de onderwerping van Palestijnse arbeiders in Gaza aan Amerikaanse kapitalisten en hun partners. Velen herinneren zich immers nog de plannen om Gaza te veranderen tot de “Rivièra van het Midden-Oosten”.
Ten tweede betekenen de regeringsbeloftes nochtans niet de volledige erkenning van Palestina. De tweestatenoplossing die door de regering wordt aangeboden ontdoet Palestina nog steeds van het merendeel van haar gebied en zet de legitimiteit van haar bezetter voort. Ook valt er geen sprake van het recht op terugkeer; Les Engagés, CD&V en Vooruit lijken alleen te hopen op een illusie van Palestijnse zelfbeschikking en onafhankelijkheid. Ze zijn zelfs al tevreden met een halfslachtig verbod op goederen uit illegale nederzettingen.
Over de positie van de N-VA en MR moeten weinig woorden vallen. Het zou niemand moeten verbazen dat de partijen van De Wever en Bouchez hun beloftes niet houden. Het conflict tussen de regeringspartijen toont twee kanten van de burgerij: één kant laat het masker makkelijk vallen, de andere kant probeert door middel van bedrog een deel van de pro-Palestijnse arbeiders aan haar zijde te winnen. Het is aan de werkers en de communisten om beide kanten te ontmaskeren en verder te strijden voor werkelijke Palestijnse zelfbeschikking. Laten we onszelf niet tevredenstellen met verraden beloftes en halfgebakken sancties.
De eisen van de JCB blijven duidelijk: één democratische socialistische Palestijnse staat tussen de Middellandse Zee en de Jordaan, het recht op terugkeer voor alle Palestijnen en de bevrijding van alle Palestijnse gevangenen!
Van de rivier tot aan de zee, Palestina zal vrij zijn!