Zomerbalans
De werkende klasse heeft een harde zomer achter de rug. Terwijl de priesters van de burgerij prediken vanuit hun zwembaden en villa’s over leven en kinderen maken heeft onze klasse geleden onder historische hittegolven, branden en steeds duurdere levenskosten.
Wij blikken terug op een dodelijke zomer, waarin een aanzienlijk deel van de Hoge Venen afbrandde en velen van onze klasse door het kapitalisme aan hun lot werden overgelaten.
Hittedoden en hete winsten
De voorbije zomer kosten de 3 dodelijke hittegolven het leven gekost van bijna 3000 landgenoten, dit komt neer op één Belgische 9/11. Terwijl Theo Francken rebelse stemmen wilt gelijkstellen aan terrorisme bedreigt het kapitaal wereldwijd de levensomstandigheden van de mens. De werkelijke terroristen van vandaag zijn de kapitalisten die de klimaatopwarming hebben veroorzaakt en onze samenleving als brandhout zien om hun winst te voeden.
Zelfs met temperaturen van 40 graden moesten arbeiders doorwerken zonder extra pauzes of verkoeling. Voor velen maken de inflatie en de hoge energieprijzen verkoeling onbetaalbaar.
Langdurig werklozen die in de zomer hun uitkering verloren mochten in de hitte zoeken naar een nieuwe job. Ondanks regeringsbeloftes was maar 1/8e hier succesvol in, bijna de helft zetten verder onze sociale zekerheid en lokale OCMW’s verder onder druk door te moeten steunen op een leefloon.
Doorheen de zomer werd werk steeds minder verlonend en minder kwalitatief door onder andere de uitbreiding van flexibele arbeid naar alle sectoren. Dit maakt de problemen met de begroting en lage consumptie enkel erger.
Het Belgisch kapitaal richting de crisis
De inflatie in de maand augustus benaderde de 4% en de energieprijzen breken records. Gasprijzen zijn het hoogst sinds 2023, olie bereikte bijna 110 dollar per vat, aan de pomp bereikt benzine de hoogste prijs in 4 jaar. Ondertussen staan onze gasvoorraden op 65%, het laagste peil sinds de start van de meting.
Op jaarbasis staat de economische groei nog op 0,5% maar net als in andere Europese landen was dit voor het tweede kwartaal exact 0%. Het kapitalisme haar drang naar eeuwige groei zal altijd recessies en crisissen met zich meebrengen.
Zowel de stijgende energieprijzen en de steeds scherpere competitie tussen de VS, Europa en China bedreigen onze economie. Vooral de industrie en bouw, steunpilaren van onze economie en zelfredzaamheid, gaan achteruit door de hoge energieprijzen en rente. Terwijl sectoren zoals transport, chemie, staal en voeding afhankelijk zijn van gunstige energie en olie prijzen, daarnaast is de bouw afhankelijk van goedkope leningen.
Crisis voor wie?
Ondanks hun klaagzangen en de crisis doet de kapitalistische klasse het goed in vergelijking met de miserie van de werkende klasse. Volgens cijfers van de PVDA werden dit jaar in België de rijkste 1% 22 miljard euro rijker terwijl hun vermogen steeg met 1,6%. De armste 50% van de bevolking zag hun vermogen dalen met 0,5%.
De crisis is er dus duidelijke niet voor iedereen, de kapitalisten worden rijker van de miserie van de werkende klasse, en nog durven ze klagen ze “dat ze niet rijk genoeg worden”.
De burgerij spreekt over de hoge loonkosten, de index en competitie met andere landen, die kostelijke steun aan de bedrijven noodzakelijk maakt. Maar in de andere landen van Europa, en zelfs in landen zoals China en de VS, zien we identiek dezelfde problemen van dalende groei, stijgende rente en stijgende prijzen. Dit bewijst dat dit niet de schuld is van hoge loonkosten, de sociale zekerheid, of van slecht beleid. Het is een resultaat van de algemene onstabiliteit van het kapitalisme.
Zonder een socialistische planeconomie houden kapitalisten hun investeringen achter in situaties met weinig winstgevendheid en blijft de oorzaak van het probleem stand houden. Zolang de economie in handen is van de kapitalisten en de banken is een oplossing voor de werkende klasse onmogelijk.
Terwijl de kapitalisten rijk kerst zullen vieren staat onze klasse voor een donkere winter. Veel werkers zijn hiervan bewust, de barometer van de Nationale Bank wijst erop dat het consumentenvertrouwen gedaald is. Vooral over de toekomstige situatie en de werkloosheidsvooruitzichten is het pessimisme gestegen.
“Pessimisme van het verstand, optimisme van de wil”
Met dit motto, gepopulariseerd door de Italiaanse communist Antonio Gramsci eindigen we onze balans.
In het aangezicht van de toenemende vernietiging van onze leefomgeving en de erbarmelijke arbeidsomstandigheden moeten wij nuchterheid bieden. Met wanhoop kunnen communisten geen strijdbare positie innemen aan de zijde van de arbeidersklasse.
Wij moeten de miserie van het kapitalisme recht in de ogen durven kijken en onszelf inzetten om onze samenleving ervan te bevrijden. In crisistijden moeten wij bereid zijn elkaar te ondersteunen en ook onze collega’s, medescholieren en studenten vooruitzichten te bieden door collectieve strijd en organisatie.
Laten we onze posities duidelijk maken, en optimisme brengen! Verzet je tegen de uitbuiting en vernietiging van het imperialistische kapitalisme. Niet panikeren, organiseren!
- Centraal Comité van de JCB
